Gündelik hayatımızda sıkça kullandığımız 

 deyimi, aslında eski yazışma geleneğimize dayanan ilginç bir hikayeye sahip.

Eski metinlerde "sual" (soru) için Arapça "s" harfi değil, 

 harfi kullanılırdı. "Cevap" için ise 

 harfi notu düşülürdü. Sayfa kenarına düşülen bu küçük harfler, o konunun 

, üzerine konuşulması gerektiğini gösterirdi.

Ancak sayfa kenarında ne "lâm" ne de "cim" harfi varsa, bu o konunun 

Yüzyıllar içinde bu ifade, günümüze 

 olarak ulaştı ve "tartışmaya gerek yok, kesin, net" anlamında kullanılmaya devam ediyor.

Dilimizin bu köklü ve ilginç hikayesini öğrenince, her gün ağzımızdan çıkan kelimelerin ne kadar derin bir tarihi olduğunu bir kez daha anlıyoruz.

The idiom "lamı cimi yok" (meaning "no ifs or buts" or "without any question"), which we frequently use in our daily lives, actually has an interesting story based on our old correspondence tradition.

In old texts, the Arabic letter "lām" (ل) was used for "sual" (question), not the letter "s". For "cevap" (answer), the note "cim" (ج) was written. These small letters written in the margins indicated that the subject was open to discussion and needed to be talked about.

However, if there was neither the letter "lām" nor "cim" in the margin, it meant that the subject was closed to discussion and clear. "Ne lamı var ne cimi" meaning "neither its question nor its answer exists."

Over the centuries, this expression has reached us as "lamı cimi yok" and continues to be used to mean "no need to argue, definite, clear".

Upon learning this deep-rooted and interesting story of our language, we once again understand how profound a history the words we utter every day have.

Expresia „lamı cimi yok” (nici lam, nici cim – fără îndoială, clar), pe care o folosim frecvent în viața noastră de zi cu zi, are de fapt o poveste interesantă bazată pe vechea noastră tradiție de corespondență.

În textele vechi, pentru „sual” (întrebare) se folosea litera „lâm” (ل), nu litera arabă „s”. Pentru „cevap” (răspuns) se nota litera „cim” (ج). Aceste mici litere adăugate la marginea paginii arătau că acel subiect este deschis dezbaterii, că trebuie discutat.

Cu toate acestea, dacă la marginea paginii nu exista nici litera „lâm” nici litera „cim”, aceasta însemna că subiectul respectiv este închis dezbaterii și clar. „Ne lamı var ne cimi” adică „nu are nici întrebare, nici răspuns...”

De-a lungul secolelor, această expresie a ajuns până la noi ca „lamı cimi yok” și continuă să fie folosită cu sensul de „nu este nevoie de dezbatere, cert, clar”.

Când învățăm această poveste adâncă și interesantă a limbii noastre, înțelegem încă o dată cât de profundă istorie au cuvintele pe care le rostim în fiecare zi.

Выражение «lamı cimi yok» (нет ни ляма, ни джима), которое мы часто используем в повседневной жизни, на самом деле имеет интересную историю, основанную на нашей старой традиции письма.

В старых текстах для обозначения «вопроса» (sual) использовалась не арабская буква «с», а буква «лям» (ل). А для «ответа» (cevap) делалась пометка буквой «джим» (ج). Эти маленькие буквы, написанные на полях страницы, указывали на то, что данный вопрос открыт для обсуждения и требует разговора.

Однако, если на полях страницы не было ни буквы «лям», ни буквы «джим», это означало, что данный вопрос закрыт для обсуждения и ясен. То есть «нет ни его вопроса, ни ответа...»

На протяжении веков это выражение дошло до наших дней как «lamı cimi yok» и продолжает использоваться в значении «незачем спорить, определённо, точно».

Узнав эту глубокую и интересную историю нашего языка, мы ещё раз понимаем, насколько глубокую историю имеют слова, ежедневно срывающиеся с наших уст.

"Lamı Cimi Yok" Nereden Geliyor? İşte O İlginç Hikaye